"น้ำใจที่มากกว่าปกติของคนที่มีร่างกายไม่ปกติ"
ค่ำคืนที่ผ่านมา...ผมได้พบเจอหนุ่มที่มีน้ำใจดีงามเอื้อเฟื้อให้ติดรถพาไปส่งบ้าน
ระหว่างทางที่ผมกำลังเดินกลับไปบ้านพี่ชายจากหน้าค่ายวิภาวดี
ก็ได้พบชายหนุ่มที่ขี่รถมอเตอร์ไซค์พ่วงข้างผ่านผมที่กำลังเดินอยู่ริมถนน
พร้อมเสียงร้องถามว่าจะไปไหน...ว่าแล้วก็ขยับแหวกของให้ผมได้ขึ้นไปนั่ง
สิ่งที่ผมเห็น....รถวีลแชร์ และ แผงไม้สำหรับขายสลากกินแบ่งรัฐบาล
ผมกำลังจะกลับห้องพักแถวเสาวลักษณ์...
ผมคิดแค่ว่า...หากวันนี้ผมช่วยใครได้ผมก็จะช่วยไว้ก่อนครับพี่
"ใครจะรู้...วันข้างหน้าผมอาจจะต้องการความช่วยเหลือก็ได้ครับพี่"
นี่คือสิ่งที่ชายหนุ่มได้แบ่งปันประสบการณ์ให้ได้รับรู้
สำหรับผม..."ผมเชื่อว่าคุณคงไม่ต้องการความช่วยเหลือใดๆ จากใครแล้วละ ก็ในเมื่อน้ำใจของคุณมีมากกว่าปกติของคนที่มีร่างกายไม่ปกติ"
ขอฝากอีกหนึ่งข้อคิดที่ผมได้ค้นพบในระหว่างการเดินทางค้นหา "อะไรบางอย่าง" ก็ระหว่างการเดินทางค้นหาตามลำพังคนเดียวก็ต้องหอบหิ้วทั้งกระเป๋าเสี้อ ผ้า...กระเป๋าใส่คอมพิวเตอร์...และกระเป๋าสะพายใบน้อยที่ไว้ใส่มือถือเป๋า ตังค์และของจุกจิก...ก็จะเกิดความเป็นกังวลในสิ่งของที่จะสูญหายหากวางทิ้ง ไว้ตามลำพัง และคิดจะวุ่นวายใจจนทำให้เกิดนี้ขึ้นมา "สิ่งเหล่านี้มีค่าแต่ไม่มีความหมาย"
